Βενετία, Cafe Florian

 

Μουσείο Σκάλας του Μιλάνου «οι Φιγούρες του Γκολντόνι»

    Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει το οδοιπορικό μας στα ιστορικά καφέ της Ιταλίας λόγω των ημερών είναι μια επίσκεψη στη Βενετία.

  Καρναβάλι.  Οι φιγούρες που βλέπετε στη φωτογραφία είναι από το Μουσείο της Σκάλας του Μιλάνου και είναι εμπνευσμένες από τα έργα του Ιταλού συγγραφέα - κωμωδιογράφου Κάρλο Γκολντόνι (1707-1793) ο οποίος γεννήθηκε στη Βενετία και έγραψε κωμωδίες χαρακτήρων.

  Το Καρναβάλι της Βενετίας έχει τις ρίζες του ίσως μέσα στο Μεσαίωνα. Ξεκίνησε μάλλον ως μια γιορτή μετά από μια στρατιωτική νίκη. Σύμφωνα με τα αρχεία της πόλης καθιερώθηκε σύντομα ως επίσημη αργία το 1296. Σκοπός η φυγή από την καθημερινότητα και τις κοινωνικές δεσμεύσεις της εποχής. Η ανωνυμία είναι αυτοσκοπός και εργαλείο της οι μάσκες που γίνονται σιγά σιγά περίτεχνες. Η κοινωνία διέπεται από σφικτές κοινωνικές συμβάσεις, οπότε  έπρεπε να βρεθεί μια έξοδος διαφυγής έστω λίγες μέρες το χρόνο. Κολομπίνες, πιερότοι, μαρκήσιοι, μαρκησίες, καζανόβες με υπέροχα ρούχα και ακόμα πιο υπέροχες μάσκες συνθέτουν το σκηνικό της γιορτής που κρατά μέχρι την πρώτη μέρα της Σαρακοστής. Όλη αυτή τη συνθήκη την αποδέχεται η καθολική εκκλησία ως μια προστασία των κατοίκων από «μελλοντικές αγωνίες», ως εκτόνωση για τις μέρες της νηστείας και της αποχής. Η χρήση μάσκας προσφέρει την ανωνυμία και προστατεύει από την κοινωνική έκθεση τον κόσμο με τις ευλογίες της Εκκλησίας. Το καρναβάλι απαγορεύτηκε το 1797 όταν κυριάρχησαν οι Αυστριακοί στην περιοχή και αναβίωσε το 1979 που ως σήμερα προσελκύει εκατομμύρια κόσμου και προσπαθεί με έναν τρόπο να μεταφέρει εικόνες αίγλης, κεφιού, πολυτέλειας, τέχνης και ανωνυμίας! Ότι συμβαίνει κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού στη Βενετία μένει στη Βενετία!

 

Μουσείο Σκάλας του Μιλάνου «οι Φιγούρες του Γκολντόνι»

   Τα καφέ της Βενετίας έχουν να μας διηγηθούν ιστορίες από έρωτες, φλερτ, χορό, γιορτή. 1720, ο Φλοριάνο Φραντσέσκονι εγκαινιάζει το πρώτο του καφέ που λειτουργεί έως σήμερα. Γεννιέται το καφέ Φλοριάν. Γίνεται πόλος έλξης για όλους τους επιφανείς όλων των Εποχών χωρίς αυτό να θεωρηθεί υπερβολή. Θαμώνες του ο Καζανόβας ο μέγας εραστής, ο συγγραφέας  Γκολντόνι ( είδαμε τις φιγούρες του), ο συνθέτης Βάγκνερ που προτιμούσε να ακούει τη μουσική του στην ησυχία του επάνω ορόφου, ο Βιβάλντι (συνθέτης των Τεσσάρων Εποχών), ο Μότσαρτ, ο Λόρδος Βύρων, ο Ούγκο Φόσκολο, ο Κάρολος Ντίκενς, ο Γκαίτε, ο Χέμινγουεϊ. Το προτιμούν όλοι οι διάσημοι του κόσμου ακόμα και σήμερα. Οι έξι χώροι του είναι διακοσμημένοι από διαφορετικούς καλλιτέχνες. Το καφέ έχει μια ιστορική πρωτιά. Εδώ έγινε η πρώτη Μπιενάλε της Βενετίας. Κάθε μια αίθουσα έχει έναν διαφορετικό χαρακτήρα εμπνευσμένο από διαφορετικά μέρη της Γης ή από αλληγορικές Ιστορίες. Έτσι έχουμε την Αίθουσα της Ανατολής, την Κινεζική Αίθουσα, την Αίθουσα της Γερουσίας που μέσα από τους πίνακες του Κάζα βγαίνει το μήνυμα πως οι λαοί διδάσκονται από την Πρόοδο και τον Πολιτισμό. Σε αυτή την αίθουσα ξεκίνησε η Μπιενάλε. Θα συναντήσουμε την Αίθουσα των Επιφανών Ανδρών με τα πορτραίτα διάσημων Βενετσιάνων όπως ο Γκολντόνι, ο Μάρκο Πόλο, ο ζωγράφος Τιτσιάνο. Μετά είναι η Αίθουσα των Εποχών ή αλλιώς Αίθουσα με τους Καθρέφτες που τη διακοσμούν γυναικείες φιγούρες αναπαριστώντας τις Τέσσερις Εποχές. Τον 20^ο αιώνα προστίθεται μια ακόμα Αίθουσα σε στυλ Αρ Νουβό. Η πλατεία του Αγίου Μάρκου στην οποία βρίσκεται το καφέ γεμίζει μουσική, αρωματικό καφέ και πολλές φέτες ιστορίας από αυτά τα 300 χρόνια που λειτουργεί το Καφέ Φλοριάν.

 

 Πηγή In2life.gr

   Πολλές φορές έχουμε προβληματιστεί αν όντως ο Πολιτισμός και η Τέχνη θα πρέπει να περιορίζονται σε μουσειακούς χώρους και σε αίθουσες αφιερωμένες απολύτως για αυτό το σκοπό, να τα υπηρετούν. Τις ιστορίες όμως τις γράφουν οι άνθρωποι, ούτε ο Πολιτισμός, ούτε η Τέχνη δε θα μπορούσαν να ευημερήσουν και να αναπτυχθούν χωρίς φωτισμένους, καινοτόμους, δημιουργικούς ανθρώπους. Για μένα αυτοί που άνοιξαν αυτά τα ιστορικά καφέ στις πόλεις που επισκεφτήκαμε πρόσφεραν στους σύγχρονούς τους αλλά και στις μετέπειτα γενιές κομμάτι ιστορίας παραδίδοντας μαθήματα έμπνευσης, δημιουργικότητας και πρωτοτυπίας. Γιατί το να καταφέρνεις να μαζεύεις φωτεινά μυαλά στους κόλπους σου, δίνοντας τη δυνατότητα της χαλάρωσης, βοηθώντας τη γέννηση ιδεών, δεν το λες και λίγο.

Μέχρι την επόμενη ιστορία μας σας εύχομαι από καρδιάς Καλή Σαρακοστή και να είστε όλοι καλά!

Φλωρεντία, ιστορίες μέσα από τα ιστορικά καφέ (Μέρος 3ο)

 

 

Ponte Vecchio, Φλωρεντία

   Φλωρεντία, μια πόλη πολλές ιστορίες πολιτικής, πολέμων, ίντριγκας, πολιτισμού, τέχνης, αρμονίας, ομορφιάς, επιστήμης. Εδώ μεγαλούργησαν καλλιτέχνες που θεωρούνται οι θεμελιωτές της Αναγέννησης. Εδώ δημιουργήθηκαν αριστουργήματα που ακόμα και σήμερα όταν περπατάς στους δρόμους και τα καλντερίμια της πόλης, νιώθεις πως αγγίζεις ένα μεγάλο κομμάτι της Ιστορίας του κόσμου.

   Εδώ λοιπόν που συνομίλησαν άνθρωποι που έμειναν στην αιωνιότητα δε θα μπορούσαν να μην υπάρχουν και πολλά ιστορικά καφέ. Άλλωστε έχουμε ήδη πει πως στην Ιταλία ο καφές είναι μια ολόκληρη ιεροτελεστία, σχεδόν κάτι ιερό! Βέβαια θα βρεθούμε ιστορικά πιο κοντά στην εποχή.

   Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω με ένα από τα πιο αγαπημένα μου το Caffe Gilli που βρίσκεται στην Piazza della Repubblica. Είναι ίσως ένα από τα πιο παλιά καφέ της πόλης. Άνοιξε το 1733.  Όταν ο Gilli ανοίγει τις πόρτες του καφέ του την πόλη της Φλωρεντίας την κυβερνούν οι διάδοχοι της οικογένειας των Μεδίκων. Είναι από τα πρώτα μέρη που τοποθετούνται οι μηχανές εσπρέσο και σιγά σιγά αποκτά τη φυσιογνωμία που έχει έως σήμερα. Η διακόσμηση είναι βγαλμένη από μια άλλη εποχή. Κρύσταλλα Murano, τοιχογραφίες, αντίκες. Το στυλ στο οποίο είναι διακοσμημένος ο χώρος λέγεται Liberty Fiorentino με ψηλά ταβάνια που αφήνουν το φως να περάσει μέσα στο χώρο.

   Ένας γλυκός κόσμος που πέρα από τον καφέ και τα ποτά προσφέρει μια ποικιλία χρωμάτων και αρωμάτων σε γλυκά όπως τα διάσημα ιταλικά αμυγδαλωτά και ζελεδάκια. Στα τραπέζια του έχουν κάτσει προσωπικότητες από όλους τους χώρους. Πολιτικοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, ποιητές, ζωγράφοι, διάσημοι μόδιστροι, μουσικοί. Όλοι γοητευμένοι από το φως. Στο συγκεκριμένο μέρος συναντά κανείς την καινοτομία συνδυασμένη με την παράδοση.

 Caffe Gilli

 

 

Palazzo Vecchio, Φλωρεντία

  Βρισκόμαστε στα 1903. Στην πόλη της Φλωρεντίας κυριαρχεί το στυλ της Art Deco. O Paszkowski ανοίγει τις πύλες του μαγαζιού του που στην αρχή ήταν ζυθοποιείο. Σύντομα όμως μεταλλάσσεται σε στέκι διανοουμένων και καλλιτεχνών. Εδώ η κομψότητα συναντά την παράδοση, και η γεύση τα εκλεκτά ποτά. Το όνομά που κυριαρχεί Caffe Concerto. Βρίσκεται και αυτό στην Piazza della Repubblica.

 

 

 

Caffe Concerto Paszkowski

Ας πούμε μια ιστορία ορμώμενοι από την παραπάνω φωτογραφία με τα ποτά Negroni. Ο κόμης Camillio Negroni ζήτησε στα 1920 από τον μπάρμαν του Casoni στην Φλωρεντία να πιεί ένα κοκτέιλ το επονομαζόμενο Americano αλλά λίγο διαφορετικά με κάτι παραπάνω, εννοώντας πιο δυνατό. Ο μπάρμαν πρόσθεσε τζιν αντί για σόδα που έχει το Americano όπως επίσης αντικατέστησε τη φλούδα λεμονιού με φλούδα από πορτοκάλι για να ξεχωρίζει. Έτσι γεννήθηκε το Negroni που έμελλε να γίνει το ποτό της Μόδας και εξακολουθεί στις μέρες μας σε διάφορες παραλλαγές ανάλογα την πόλη στην οποία βρίσκεται κανείς. Ο κόμης Negroni πέρασε στην αιωνιότητα για αυτήν του την επιθυμία.  Σήμερα το καφέ που είναι το μέρος που γεννήθηκε το ποτό λέγεται Caffe Cavalli και είναι ιδιοκτησία του γνωστού Μόδιστρου. Βρίσκεται στην οδό Via de Tornabuoni.

 

   Πολλοί θα αναρωτηθούν που είναι ο πολιτισμός σε όλο αυτό το οδοιπορικό και στη γνωριμία με κάποια ιστορικά καφέ. Όπως σημείωσα και στο πρώτο αφιέρωμα για τα καφέ του Παρισιού θεωρώ πως αυτοί οι χώροι έχουν να μας μεταφέρουν τις ιστορίες τους και τον σφυγμό της πόλης στην οποία βρίσκονται, διαχρονικά. Αν αφήσουμε την φαντασία μας μπορούμε να δούμε ανθρώπους που έχουν περάσει στη σφαίρα του φανταστικού, να συνομιλούν, να αντιδικούν, να συμφωνούν ή να διαφωνούν, να απολαμβάνουν, να δυσφορούν, να γεννούν νέες ιδέες, να καταστρέφονται και να αναγεννώνται. Προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον όλο αυτό και χαίρομαι που σας έχω συνοδοιπόρους.

   Επειδή ακόμα δεν έχω κατασταλάξει ποιος θα είναι ο επόμενος σταθμός μας στην Ιταλία, μέχρι το επόμενο αφιέρωμα σας εύχομαι να είστε όλοι καλά.

 

 

Τορίνο, μια πόλη μέσα στη γλύκα (Ιστορίες των καφέ της Ευρώπης Μέρος Δεύτερο)

 

 

   Πολιτισμός, μια λέξη ομπρέλα που περιλαμβάνει πολλές και διαφορετικές φόρμες, ιδέες, δημιουργίες, συμπεριφορές, απόψεις, εικόνες. Δυστυχώς έχει περάσει και συνεχίζει να περνά από πολλά κύματα. Με τη σημερινή ιστορία θα ήθελα λίγο να γλυκάνουμε αυτή την εντύπωση της κακοποίησης. Να ταξιδέψουμε σε μια πόλη που ενώ έχει μεγάλη ιστορία, πλούτο, νοστίμια στη συνείδηση μας δεν είναι τόσο γνωστή. Μια πόλη που έχει παιδεία, πολιτισμό, ομορφιά, μουσική και πολύ γλυκιά γεύση. Ξεκινά το δεύτερο μέρος του οδοιπορικού μας στα ιστορικά καφέ της Ευρώπης

   Πολύς κόσμος δε γνωρίζει πως η σοκολάτα Gianduja δημιουργήθηκε στο Τορίνο περίπου το 1865 όταν ο Ναπολέων αποφάσισε να βάλει περιορισμούς στο εμπόριο της σοκολάτας. Οι ευρηματικοί σοκολατοποιοί του δουκάτου ανάμειξαν κακάο που είχε αρχίσει να γίνεται δυσεύρετο με φουντούκια που υπήρχαν άφθονα στην περιοχή και έτσι δημιουργήθηκε η σοκολάτα gianduja. Βέβαια η παρασκευή της σοκολάτας ξεκίνησε στην πόλη του Τορίνο ήδη από 16^ο αιώνα στην αρχή ως ρόφημα και στη συνέχεια ως συνοδευτικό μαζί με άλλες νοστιμιές, στην Αυλή του Δούκα. Στις αρχές του 19^ο αιώνα αρχίζουν οι εξαγωγές της πλάκας σοκολάτας προς τις άλλες χώρες της Ευρώπης.

     Μπαίνοντας στη Galleria Subalpina μια στοά γεμάτη καταστήματα, τοιχογραφίες με γυάλινη οροφή θα συναντήσουμε δεξιά το γνωστό καφέ Baratti&Milano. Εδώ θα δοκιμάσουμε σοκολάτα σε τρεις στρώσεις, πάστα φουντουκιού με συνοδεία καφέ. Ο καφές είναι φιλοσοφία με ολόκληρη ιεροτελεστία σε όλη την Ιταλία αλλά ειδικά στο Βορρά. Ο Αλέξανδρος Δουμάς μας προδιαθέτει για τα πιο όμορφα και νόστιμα πράγματα στο Τορίνο.

  Galleria Subalpina

 

Όπως ο κόσμος του 18^ου – 19^ου αιώνα περπατούσε στο κέντρο της πόλης, έκανε τα ψώνια του και μετά σταματούσε στο Caffe Mulassano για ξεκούραση και συζήτηση, έτσι και εμείς σήμερα θα κάνουμε μια στάση για καφέ και μια δοκιμή των τετράγωνων μικρών σάντουιτς που μπορούμε να τα βρούμε σε τριάντα διαφορετικές εκδοχές. Όλη η ατμόσφαιρα παραπέμπει σε μέρες του παρελθόντος γεμάτη από μυρωδιές, χρώματα, με πολλή κίνηση και έντονες κουβέντες από τους θαμώνες.

Caffe Mulassano, πηγή eatdrinkki.com

 Ο βασιλιάς της Σαβοϊας Ουμπέρτο αγαπούσε πολύ το Caffe Torino ένα μπαρ σε στυλ Αρ Νουβό με τραπέζια και μέσα στη Στοά αλλά και εκτός όταν το επέτρεπε ο καιρός. Το συγκεκριμένο καφέ αποτελεί ορόσημο για την πόλη και είναι σήμερα ένα από τα πιο τουριστικά.

Caffe Torino, πηγή caffestprici.eu

  Βρισκόμαστε στο 1822 μέσα στο «Βασιλικό Παλάτι» το Caffe San Carlo. Αγαπημένο στέκι δημοσιογράφων. Τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καταστρέφεται αλλά αναβιώνεται όλη η αίγλη στα 1963 όταν ξανακτίστηκε. Μέσα έχει έπιπλα με κόκκινο βελούδο, κολώνες, μαρμάρινα αγάλματα και πατώματα από μάρμαρο. Τους τοίχους τους στολίζουν τοιχογραφίες.

 1780, γεννιέται ένα καφέ που θα γίνει το στέκι πολλών διανοουμένων, μελών της αστικής τάξης, καλλιτεχνών. Είναι το Caffe Fiorio που ακόμα και σήμερα έχει το καλύτερο παγωτό Gianduja. Τι άλλο θα μπορούσε να έχει άλλωστε.

 

 

Caffe San Carlos, πηγή Alamy

 

 

 

Caffe Fiorio, πηγή flawless.life

 

Η περιήγησή μας σήμερα ήταν αρκετά βασισμένη στη γεύση. Ο πολιτισμός όμως περνά μέσα από τις γευστικές δοκιμές. Η εμπειρία είναι ολιστική. Ο τόπος, ο χρόνος, η μυρωδιά, τα χρώματα, η γεύση, η συναναστροφή. Σε μια εποχή που η εικόνα είναι περισσότερο δυνατή από ποτέ όλοι αυτοί οι χώροι κάνουν μια προσπάθεια να προκαλέσουν και τις υπόλοιπες αισθήσεις μας. Ο σκοπός είναι να ζήσουμε μέσα από την επίσκεψη των ιστορικών καφέ που συνεχίζουν να μοιράζονται ιστορίες, κομμάτια του παρελθόντος, απολαμβάνοντας το παρόν. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός που αντέχουν στο χρόνο και συνεχίζουν να προσκαλούν κόσμο στους κόλπους τους.

Η επόμενη στάση μας θα είναι η Φλωρεντία που πέρα από τα αριστουργήματα της Αναγέννησης έχει να μας προσφέρει αρκετά ιστορικά καφέ.  Σας υποσχέθηκα άλλωστε πως το οδοιπορικό μας θα είναι στην Ιταλία. Μέχρι τότε να είστε όλοι καλά.

 

 

Κάθε καφέ μια ιστορία (πρώτο μέρος)

 

  Εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω μια ιστορία για τους χώρους που γίναν μάρτυρες μεγάλων καλλιτεχνικών συναντήσεων, συμφωνιών, ανταλλαγής απόψεων, δημιουργίας, συναισθηματικής καταστροφής και παρηγοριάς. Τα ιστορικά καφέ της Ευρώπης που από μόνα τους είναι μια ιστορία. Όσο και αν άλλαξε η ζωή ή εξελίχθηκαν οι συνθήκες αυτά παραμένουν σταθεροί μάρτυρες.

 Όσο προχωρούσε η έρευνα, ο δρόμος γινόταν όλο και πιο γοητευτικός αλλά και πιο δύσκολος. Πολλά τα μέρη, οι πόλεις, ο όγκος της πληροφορίας. Μέχρι και Σύνδεσμο Ιστορικών Καφέ της Ευρώπης ανακάλυψα. Το πλήθος πραγματικά μεγάλο σε τι να αναφερθείς και σε τι όχι.  Έτσι αποφάσισα να τα χωρίσω σε αστικά καφέ που βρίσκονται παντού στις πόλεις κρατώντας ενδεικτικές αναφορές και στα καφέ των Μουσείων. Ιστορικοί τόποι που γεμίζουν από Πολιτισμό και σου μεταλαμπαδεύουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο τη Χάριν και την Ομορφιά.

 Το ταξίδι μας δεν θα μπορούσε να μην έχει αφετηρία το Παρίσι. Μια πόλη που αγκάλιασε πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες στους κόλπους της, εδώ γεννήθηκαν ρεύματα, διαμορφώθηκαν χαρακτήρες, μεταλαμπαδεύτηκε γνώση, ανακαλύφθηκαν υλικά, ναυάγησαν ή μεγαλούργησαν ζωές.

 Βρισκόμαστε στα 1812. Ανοίγει τις πόρτες του το καφέ “Les Deux Magots”. Το όνομα προήλθε από δύο αγάλματα που παραμένουν έως σήμερα μάρτυρες ιστοριών. Επεκτείνεται το 1873. Θαμώνες του καταστήματος ο Ρεμπώ, ο Μαλαρμέ,  ο Βερλέν, ρομαντικοί λογοτέχνες ανταλλάσσουν απόψεις, θεωρίες, παίρνουν έμπνευση, διαφωνούν, συνθλίβονται. Ο Ρομαντισμός ως ρεύμα αυτό ακριβώς έχει το μάταιο και τη σύνθλιψη. Το 1933 δημιουργείται το βραβείο Prix les Deux Magots που απονέμεται σε ανθρώπους που υπηρετούν τη λογοτεχνία. Μέχρι σήμερα συνεχίζει να είναι από τα πιο παλιά καφέ του Παρισιού. Αν το επισκεφτείτε θα συναντήσετε τον κόσμο των γραμμάτων, των τεχνών, της μόδας, της πολιτικής.

  

Les Deux Magots Paris Πηγή: Wikipedia

 

  Το 1686 ανοίγει το Café Procope ένας Σικελός σεφ που άκουγε στο όνομα Procopio Cuto. Το καφέ πήρε το όνομά του όχι από τον ιδιοκτήτη του αλλά από το βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο που ήταν ο αγαπημένος του Σεφ. Γρήγορα γίνεται μέρος συνάντησης πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων, η κουζίνα του θωρείται από τους γάλλους ευγενείς εξόχως εξωτική και η πελατεία του Cuto είναι η Μαρία Αντουανέτα, ο Μέγας Ναπολέων, ο πρόεδρος της Αμερικής Τζέφερσον, οι πρωτεργάτες του Γαλλικού Διαφωτισμού. Σήμερα θα δούμε τους αυθεντικούς πολυελαίους του 18^ου αιώνα και ένα από τα αξιοθέατα που σώζεται είναι το τραπέζι που προτιμούσε ο Βολταίρος.  Η ατμόσφαιρα μας παραπέμπει σε εκείνη την εποχή.

Πηγή: Wikipedia Café Procope Paris  

 

Το σημερινό ταξίδι στο Παρίσι θα το κλείσει το Café de Flore. Στο Σαν-Ζερμαίν ιδρύεται γύρω στα 1880 ένα καφέ που πήρε το όνομά του από τη θεά των Ρωμαίων για τα λουλούδια και τη βλάστηση. Γρήγορα γίνεται τόπος συνάντησης ανθρώπων που υπηρετούν την Τέχνη. Στα τραπέζια του γράφτηκαν βιβλία, ανταλλάχθηκαν απόψεις. Με την έλευση του Αρ Ντεκό του καφέ αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αίγλη. Αν ανατρέξουμε σε αυτά τα χρόνια θα μπορούσαμε να συναντήσουμε τον Πικάσο, το Μοντιλιάνι, τον Απολλιναίρ, το Ματίς, τον Μπράκ, τον Σάτρ, τον Μπρετόν, τους ζωγράφους του Σουρεαλισμού. Είναι τόσος ο πνευματικός οίστρος που γράφονται αριστουργήματα ή δημιουργούνται προσχέδια στις χαρτοπετσέτες. Το προτιμούν σταδιακά μεγαλοεπιχειρηματίες. Γίνεται ο τόπος που συνυπάρχουν αρμονικά το χρήμα με την Τέχνη και ίσως θα μπορούσε να εικάσει κανείς πως έτσι κλείνονταν και δουλειές. Το 1994 θεσπίζεται το λογοτεχνικό βραβείο Ρrix de Flore.

Πηγή: paris.cityxee.com

 

 Στο Παρίσι σίγουρα υπάρχουν άπειρα διαμαντάκια, γεμάτα ιστορίες. Δυστυχώς δεν είναι εφικτό να τα συμπεριλάβουμε όλα εδώ. Έγινε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί η συνθήκη που θα εξάψει τη φαντασία και θα μας δώσει το κίνητρο της περαιτέρω αναζήτησης ίσως και επίσκεψης.

Η επόμενη ιστορία θα μας ταξιδέψει στην Ιταλία. Ως τότε να είστε όλοι καλά.