Ο Απόηχος της Συναυλίας των Metallica από την πλευρά ενός μη φαν!

 

   Ο Πολιτισμός και η Τέχνη είναι πράγματα που τα ερμηνεύει ο καθένας όπως νιώθει καλύτερα και πιο άνετα. Αυτό που αρέσει στον έναν δεν είναι απαραίτητο να αρέσει και στον άλλον. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη πάντα να ανήκουν, για αυτό θαυμάζουν ομάδες, θρησκείες, πολιτικά κόμματα, μουσικές. Σήμερα θα μιλήσουμε για τις μουσικές.

   Με αφορμή τη συναυλία των Metallica που ξεσήκωσε θύελλες θετικές και αρνητικές θα ήθελα να τοποθετηθώ. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν αγαπώ, δεν ακούω και δε χαίρομαι με αυτό του είδους τη μουσική. Μπορώ να τα δεχθώ όλα για λόγους εξαιρετικά προσωπικούς, όπως για παράδειγμα γιατί με την παρουσία μου θα πάρουν χαρά άνθρωποι που αγαπώ πολύ. Το Σάββατο ήταν μια μέρα που από το πρωί είχε εξαιρετικά γεμάτο πρόγραμμα. Επισκεφθήκαμε το Νομισματικό Μουσείο. Κάθε φορά που επιστρέφω θαυμάζω το σπίτι και ότι αντιπροσωπεύει περισσότερο από τη εξαιρετική συλλογή, ήπιαμε καφέ στον υπέροχο κήπο του και με την ώρα μας ανηφορίσαμε για το ΟΑΚΑ. Είχα πείσει τον εαυτό που πως θα απολαύσω το σύνολο της εμπειρίας χωρίς άγχος, χωρίς πίεση, χωρίς τη σκέψης πως θα πάμε, πως θα φύγουμε, τι θα ακούσουμε, πόσο θα αντέξω.

   Τα υποστηρικτικά συγκροτήματα ήταν ένα βασανιστήριο ηχορύπανσης, έντασης, φασαρίας και τόσο μεταλλικά που στα δικά μου αφτιά έμοιαζαν σκουπίδια. Και όμως ήταν παιδιά που τα ήξεραν, απολάμβαναν, τραγουδούσαν μαζί τους και εκτονώνονταν. Νομίζω πως συνήθως η προτίμηση των εισαγωγικών γκρουπ είναι πιο χαμηλών τόνων για να έρθει η κορύφωση με το κυρίως συγκρότημα, αλλά τι ξέρω εγώ σχετικά, ως παρατηρητής ήμουν στο Στάδιο.

 Στις οκτώμιση ακριβώς όπως ήταν προγραμματισμένο ξεκινούν οι Metallica μέσα σε επευφημίες, φωνές, χειροκροτήματα. Πάνω από 80.000 κόσμου έδωσε το παρών. Και εγώ αναρωτιόμουν πως είναι άραγε να παρουσιάζεσαι μπροστά σε τόσες χιλιάδες μάτια που ζητωκραυγάζουν εσένα, δικαιολογημένο να νιώθεις ένας μικρός Θεός. Όση ώρα τους περιμέναμε να εμφανιστούν μας παρουσίασαν σε videowall το φιλανθρωπικό τους έργο, τις δωρεές, τη μέριμνα. Κάποιοι θα σκεφτούν, σιγά το πράγμα,  αλλά δεν το λες λίγο που έχουν ένα ίδρυμα που προσφέρει υποτροφίες σε λιγότερο προνομιούχους νέους και ας είναι για φορολογικούς λόγους.

  Η ατμόσφαιρα αρχίζει να ζεσταίνεται το πρώτο κομμάτι για να καταλάβουμε πως ξεκινούν είναι από την ταινία «Καλός, κακός και άσχημος» του Ennio Morricone, σήμα κατατεθέν της έναρξης του συγκροτήματος.  Οι επόμενες ώρες κυλούν δυνατά, ο κόσμος γίνεται ένα, χορεύει, τραγουδά, ουρλιάζει, θαυμάζει την δεξιοτεχνία. Ικανός μουσικός δεν είναι μόνο ο σολίστας της κλασικής μουσικής είναι και αυτός που παίρνει την ηλεκτρική κιθάρα στα χέρια του και την κάνει να κελαηδά. Είναι αυτός που παίρνει το συρτάκι του Ζορμπά του Θεοδωράκη και το αποδίδει με απόλυτο σεβασμό στο δικό του άκουσμα. Για μένα οι δυο στιγμές που άξιζαν να βρίσκομαι εκεί ήταν το παίξιμο των δυο ελληνικών τραγουδιών και της μπαλάντας τους που πραγματικά είναι εξαιρετικά ποιητική.

  Ίσως κάποιοι σκεφτούν πως με όλα αυτά τα ζοφερά και δύσκολα που συμβαίνουν στην υφήλιο,  πώς μπορούν οι άνθρωποι να ξεχνούν. Θα απαντήσω απλά,  ο άνθρωπος αλλιώς δεν μπορεί να επιβιώσει. Χρειάζεται διέξοδο. Προσωπικά στη λίστα μου για τα πράγματα που θα ήθελα να κάνω πριν φύγω από αυτή τη ζωή μπήκε ακόμα ένα τικ!

  Όλη η διοργάνωση ήταν άψογη από την αρχή μέχρι το τέλος. Μπορεί να είχε πάρα πολύ κόσμο αλλά όλα κύλησαν εξαιρετικά ομαλά. Όσο για τις φωνές που προσπάθησαν να το μειώσουν με κάποιο τρόπο, γιατί απλά δεν έχουν το ενδιαφέρον θα πω κάτι ως ένας μη φαν του είδους. Όπως κάποιοι τρέχουν για να γεμίσουν το Παναθηναϊκό Στάδιο, ή τα γήπεδα ποδοσφαίρου, ή το ΟΑΚΑ σε άλλες ευκαιρίες έτσι και το Σάββατο βρέθηκαν άνθρωποι με ηλικία από 10 έως 75 ετών να διασκεδάζουν μαζί, απολαμβάνοντας στιγμές που θα τις θυμούνται για καιρό. Ας μην ξεχνάμε πως ο μεγάλος μας Καβάφης στο ποίημα του «Περιμένοντας τους Βαρβάρους» έκλεινε με το στίχο «και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Βαρβάρους ήσαν μια κάποια λύση».

 Nothing else matters!!!