Προβληματισμοί σε ένα σιωπηλό κόσμο

 

Τα χρώματα του ουρανού μετά από την καταιγίδα. Το έργο Τέχνης της Φύσης!

    Σήμερα η ιστορία μας θα έχει να κάνει με συμπεριφορές. Άλλωστε ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στο περιβάλλον μας είναι αυτό που μας ξεχωρίζει ως πολιτισμένους ή μη. Στην εποχή που το θυμικό υπερισχύει της λογικής, που η πραότητα, η ηρεμία θεωρούνται αδυναμία, που ο σνομπισμός ξεπερνά τα εσκαμμένα και γίνεται μέσω ισχύος, δύναμης και επιβολής, δημιουργείται ο προβληματισμός ποιος ακριβώς είναι ο λόγος που οι άνθρωποι προτιμούμε αυτού του είδους την παρουσία, αντί να εκδηλώνουμε την υπόστασή μας με άλλους τρόπους λιγότερο φανταχτερούς.

  Στην εποχή που οι Life Coaches προτάσσουν σθεναρά την άποψη πως πρώτα ΕΓΩ θα πρέπει να νιώθω καλά, συμβαίνει μια παρεξήγηση. Αυτό που λένε οι άνθρωποι και πολύ σωστά είναι, πως ο κάθε ένας από μας θα ήταν καλό να καταλαμβάνει το χώρο που του αναλογεί. Εκεί που σταματά η ελευθερία του ενός, ξεκινά η ελευθερία του άλλου. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δεχόμαστε τα ίδια πράγματα, με τον  ίδιο τρόπο, στον ίδιο ρυθμό και με την ίδια ένταση. Και όμως ζώντας μέσα στην εποχή της ταχύτητας, στην εποχή της εικόνας αυτό που μας νοιάζει περισσότερο είναι αυτό που φαίνεται και όχι αυτό που είναι. Δεν εμβαθύνουμε εύκολα, αποφεύγουμε να προβληματιστούμε, μένουμε στην επιφάνεια και αποφεύγουμε τα δύσκολα πιστεύοντας με αυτό τον τρόπο πως είτε δεν υπάρχουν, είτε δε θα μας βρουν, είτε πως τα ξεπερνάμε πιο εύκολα, είτε η ευθύνη δεν είναι δική μας αλλά φταίνε πάντα οι άλλοι για ότι συμβαίνει γύρω μας, είτε η Ζωή είναι άδικη απέναντί μας.

  Αυτό συμβαίνει και με την Τέχνη και γενικώς με την ομπρέλα του Πολιτισμού. Οι άνθρωποι αποφεύγουν να μπουν στην ουσία γιατί πιστεύουν πως ο κόπος δε αξίζει. Το να ξοδέψουν λίγο παραπάνω πνευματικά κύτταρα είναι ίσως σπατάλη. Το να δουλέψουν το μέσα τους ακόμα και αν περάσουν από Συμπληγάδες είναι βαρύ εεε και που να τρέχουμε τώρα. Και όμως αν μπορούσαμε να εκπαιδεύσουμε τον εγκέφαλό μας, αν μπορούσαμε να πάρουμε το χρόνο μας χωρίς ενοχές, αν μας δίναμε τη δυνατότητα της σκέψης πέρα από τα προφανή, αν παίρναμε τη γενναία απόφαση πως η ευθύνη είναι και δική μας, πως έχουμε μερίδιο και στα δύσκολα, πως η Ζωή δε μας χρωστά τίποτα, το αποτέλεσμα θα ήταν αυτό που θα μας δικαίωνε και θα μας έκανε πραγματικά πολιτισμένους!

 Καλό Μήνα!