Η Τέχνη μέσα στα μάτια ενός μικρού παιδιού

 

  Λίγο πριν το τέλος του Μαρτίου και τον ερχομό του Πάσχα μέσα σε δύσκολες στιγμές για ολόκληρο τον πλανήτη λόγω πολέμου, πιέσεων, λάθος αποφάσεων, λάθος ανθρώπων, ήθελα η σημερινή ιστορία να έχει μια γλυκιά επίγευση. Τις τελευταίες φορές που έκατσα να γράψω κάτι ένιωσα τόσο επηρεασμένη από όλα αυτά τα μάταια που συμβαίνουν, έχοντας πάντα την απορία γιατί; Τους εκπαιδευόμενους τους παροτρύνουμε να αναζητούν το τι αλλά σήμερα το γιατί είναι αυτό που προβληματίζει. Οι νέοι άνθρωποι στρέφονται σε μας με μια δυσπιστία, με αποδοκιμασία για τον κόσμο που τους παραδίδουμε, με άρνηση για το ζοφερό τώρα και το πιο σκοτεινό μέλλον. Βέβαια και μεις κάπως έτσι αντιμετωπίσαμε τους πριν από εμάς. Σήμερα λοιπόν θα σας διηγηθώ μια ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που με τη στάση του κατάφερε να δώσει μια νότα αισιοδοξίας και δροσιάς στη στιγμή.

  Θα τοποθετήσουμε την ιστορία μας στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Ένας χώρος γεμάτος αριστουργήματα, πολυφωτογραφισμένα, διάσημα, αποτυπώσεις ψυχικών στιγμών των δημιουργών, παραγγελίες πατρώνων της Τέχνης, πολιτικές απόψεις αποτυπωμένες στον καμβά. Το κάθε ένα ξεχωριστά και όλα μαζί έχουν να πουν στο θεατή ιστορίες, πολιτικής, πάθους, έρωτα, θανάτου, ψυχικής αγαλλίασης ή απόγνωσης. Ο κόσμος περνά, δεν παρατηρεί, απλώς βλέπει, δεν αφουγκράζεται, δεν προβληματίζεται. Η μια αίθουσα διαδέχεται την άλλη, το συναίσθημα της ευφορίας γίνεται γρήγορα δυσφορία, γιατί είναι τόσο πολλά, δεν προλαβαίνουν να τα δουν όλα. Στους περισσότερους συμβαίνει αυτό.            

  Υπάρχει όμως και ένα πλάσμα που δε νοιάζεται. Ένα μικρό κορίτσι κάθεται σε ένα παγκάκι με σταυρωμένα τα ποδαράκια της φτιάχνοντας ένα ιδιαίτερο έδρανο, έχει γύρω της χρώματα, μπλοκ ζωγραφικής. Το πλήθος του κόσμου δεν την αφορά, όλη της η προσοχή είναι στραμμένη στον πίνακα που βρίσκεται μπροστά της. Κάτι της λέει, κάτι μιλάει στην ψυχή της, κάτι του απαντά και αρχίζει να αποτυπώνει την δική της εκδοχή. Η προσπάθεια μεγάλη, βγάζει λίγο τη γλωσσίτσα της έξω προσπαθώντας να ισορροπήσει στο άβολο παγκάκι, σκύβει, ίσως η πλατούλα της πονά αλλά εκείνη είναι τόσο απορροφημένη από τη συνομιλία. Εναλλάσσει τις αποχρώσεις των χρωμάτων, πιέζοντας το μολύβι όταν θέλει να δώσει μεγαλύτερη ένταση. Τα μαλλάκια της πέφτουν στο μέτωπο αλλά δεν την ενδιαφέρει. Αυτό που τη νοιάζει είναι να απολαύσει τη στιγμή που έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στον εαυτό της.

   Παρατηρώντας διακριτικά όλη αυτή την ξεχωριστή εικόνα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πως από τη μια το κοριτσάκι αυτό, ο νέος Κόσμος, μεταφέρει στους πολλούς ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, το μήνυμα της όμορφης απόλαυσης μέσα από την Τέχνη και από την άλλη οι γονείς,  αυτού του παιδιού, ο παλιός Κόσμος, του έδωσαν τη δυνατότητα να χαρεί και να νιώσει την ελευθερία μέσα από αυτή τη συνομιλία φέρνοντάς την στην Πινακοθήκη. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ένιωσα έστω πρόσκαιρα πως ίσως υπάρχει ελπίδα! Είναι η στιγμή που συναντιόμαστε και μας δίνουμε τη δυνατότητα της συμπόρευσης. Είναι η στιγμή που όλες οι ερωτήσεις λαμβάνουν τις κατάλληλες απαντήσεις. Είναι η στιγμή που ο κόσμος μας γίνεται λίγο καλύτερος μέσα στο άχρονο του Χρόνου!

                    

Βενσέντ Βαν Γκόγκ,Νεκρή Φύση: Βάζο με δεκαπέντε ηλιοτρόπια, Άρλ, Αύγουστος 1888, Λάδι σε μουσαμά 93χ73 εκ. Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη