Φως και Χρώμα ένα φυσικά αρμονικό πάντρεμα

 

 

  Μέσα σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση που ζούμε σκέφτηκα πως θα ήταν παρήγορο να μιλήσουμε για φως και χρώμα.

   Η σημερινή ιστορία λοιπόν θα είναι χρωματιστή και φωτεινή. Φως μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Μια ψευδαίσθηση που προκύπτει με τη χρήση των χρωμάτων. Οι καλλιτέχνες δημιουργούν με το φως τη σύλληψη του χώρου. Δίνουν μέγεθος, σχήμα. Το τεχνητό φως που βρίσκεται σε κλειστό χώρο, αποδίδει στα έργα άλλα χαρακτηριστικά από αυτά που θέλησαν τελικώς να μεταφέρουν οι ιμπρεσιονιστές και οδηγήθηκαν να βγουν στη φύση για να συλλάβουν την εντύπωση της στιγμής. Σήμερα το φως και οι γωνίες που το προσεγγίζουμε μας δίνουν διαφορετικές συλλήψεις στη φωτογραφία. Το χρώμα έχει χαρακτήρα λεκτικό. Υπάρχουν χρώματα που είναι σκληρά, γλυκά, ψυχρά, πλούσια, φτωχά. Μπορούμε να ακούσουμε τα χρώματα και να δούμε τους ήχους. Τα χρώματα μπορούν να συμβολίζουν δράση, κίνηση, δειλία, ελπίδα, πίστη, υποδούλωση, κίνδυνο, δύναμη, πάθος, αθωότητα, αιωνιότητα. Το χρώμα δίνει νόημα στις λέξεις και αναδεικνύει το φως άρα την επιφάνεια, το χώρο, την αμεσότητα, την πρόκληση του συναισθήματος.

Κλώντ Μονέ Κυρία στον κήπο 1867

 

 Οδηγός μας για να κατανοήσουμε το σημαντικό ρόλο του φωτός και του χρώματος στη ζωγραφική θα είναι το έργο του Κλώντ Μονέ 1840-1926  με το έργο «Κυρία στον κήπο»1867.

   Οι γρήγορες και διακοπτόμενες πινελιές που είναι ζωγραφισμένα τα δέντρα δίνουν τη δυνατότητα στο φως να ρέει σε διαφορετικά επίπεδα του κήπου. Φωτίζεται έτσι το γρασίδι, ο ουρανός, τα χρώματα απλώνονται παντού. Η κυρία βρίσκεται επίτηδες στην άκρη του έργου αλλά το λευκό της φόρεμα γεμίζει την εικόνα φως. Όλος ο πίνακας μοιάζει μια αρμονική, γλυκιά σχεδόν χορευτική στιγμή μέσα στη μέρα. Ο Μονέ έλεγε πως ζωγράφιζε όπως ένα πουλί τραγουδάει. Με τόση φυσικότητα και απλότητα. Συλλαμβάνει το φυσικό φως και το μεταφέρει στον καμβά του εξίσου με απόλυτη φυσικότητα. Παντρεύει το φως με το χρώμα και τα δυο μαζί αποδίδουν τη φύση και μια στιγμή χαράς και αισιοδοξίας. Ο θεατής νιώθει τη ζέστη του ήλιου, το ανοιξιάτικό αεράκι και την άνθιση της νέας εποχής, αβίαστα. Είναι σα να βρίσκεται στο μπαλκόνι του σπιτιού και παρατηρεί την κυρία να θαυμάζει τον κήπο. Η ένταση των χρωμάτων υπηρετεί την ένταση του φωτός. Το μόνο πράγμα που μπορούμε να νιώσουμε είναι μια ζεστασιά. Η φύση στην υπηρεσία του ανθρώπου, μιας και η φιγούρα είναι ο θεατής της άνθισης και της έντασης της στιγμής.

   Σε αυτή λοιπόν τη χρονική συγκυρία ορμώμενοι από την αίσθηση που μας δίνει το έργο,  θα ήταν σημαντικό να σκεφτούμε πως η φύση δεν είναι για να μας υπηρετεί αλλά εμείς θα ήταν καλό να τη σκεφτόμαστε ως το σύνολο που μας δίνει χώρο να υπάρχουμε γιατί απλά εκείνη το θέλει.

Μέχρι την επόμενη ιστορία μας, να είστε όλοι καλά.