Ένα ταξίδι μέσα στο Χρόνο

 

Καλή Χρονιά σε όλους με υγείας!

                                          Fraumünster Ζυρίχη 2025.-

     Η σημερινή μας ιστορία αφορά αυτό το οποίο είναι καλά κρυμμένο και δε φαίνεται εξωτερικά. Η ομορφιά που πρέπει να έχεις κάποια γνώση (ενημέρωση περισσότερο) για να την ανακαλύψεις. Η ομορφιά που θα σε καθηλώσει και θα σου δώσει απλόχερα γαλήνη. 

  .

  Η Ζυρίχη είναι γνωστή για τις τράπεζες, τα ακριβά καταστήματα ρολογιών και κοσμημάτων για το γκρίζο και αρκετά στακάτο τρόπο Ζωής της. Και όμως η ομορφιά της παλιάς πόλης μαζί με τα πολύ σημαντικά της αξιοθέατα σε βάζει σε μια άλλη εποχή και μπορεί να σε κάνει μάρτυρα περασμένων χρόνων. Στη Ζυρίχη βρίσκεται η εκκλησία Fraumünster ( στα ελληνικά Φράουμινστερ). Ένας απλός ναός που ήταν κομμάτι ενός καθολικού μοναστηριού ακριβώς απέναντι από το ποτάμι. Ένα μοναστήρι που έχασε την αίγλη του όταν ήρθε στην πόλη ο Προτεσταντισμός και άλλαξαν τα πράγματα.   Εξωτερικά δε σου γεμίζει ιδιαίτερα το μάτι. Τίποτα δε σε προετοιμάζει για αυτό που συναντήσεις μπαίνοντας μέσα. 

  Μόλις όμως εισέλθεις στο Ναό, τα χρώματα των βιτρώ έρχονται να σε παρασύρουν, να σε ανυψώσουν, να σε πάνε σε μια άλλη διάσταση. Τρία στον κεντρικό άξονα και δυο στα πλαϊνά σε γεμίζουν με φως. Είναι τα διάσημα βιτρώ του Μάρκ Σαγκάλ (1887-1985) σε θεματικές χρωματικές αποχρώσεις. Ιστορίες με τα δικά του πλάσματα βγαλμένες από τις Γραφές. Γνώριμες φιγούρες ανθρώπων και ζώων έρχονται να διηγηθούν τις ιστορίες συνδέοντας τους πιστούς με το Χώρο αλλά και το Χρόνο.  Η Δημιουργία, η Γέννηση του Θεανθρώπου, ο Παράδεισος και η Κόλαση. Κάτω χαμηλά και στα πέντε υπάρχει η υπογραφή του καλλιτέχνη Marc Chagall 1970. Το πρώτο τοποθετήθηκε το 1971 και το τελευταίο το 1978. Αυτό που σου προκαλούν αντικρίζοντάς τα είναι η αίσθηση της ηρεμίας, δεν μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου, είναι τόσο κοντά και τόσο υπερυψωμένα σα να προσπαθούν να σε παρασύρουν. Φεύγοντας από το χώρο έχεις μια γαλήνη στην ψυχή. 

 Ο Σαγκάλ από τις αρχές του 1960 και μέχρι το τέλος της ζωής του ασχολήθηκε περισσότερο με τοιχογραφίες,  ψηφιδωτά και τις υαλογραφίες. Έντυσε με την τέχνη του το εσωτερικό της εκκλησίας της Σαβοϊας (1957), στην πόλη Μέτς τον καθεδρικό ναό με βιτρώ όπως και τη Συναγωγή της Πανεπιστημιακής Κλινικής στην Ιερουσαλήμ το 1962, τα παράθυρα του κτιρίου των Ηνωμένων Εθνών στην Νέα Υόρκη και την οροφή στην Όπερα του Παρισιού το 1964. Αγάπησε τα ζώα δίνοντας τους μια ανθρώπινη υπόσταση, ανήκει στο ρεύμα του εξπρεσιονισμού, προσπάθησε να εκφράσει το τραύμα του για την πίστη του για αυτό ασχολήθηκε και με πολλά θρησκευτικά θέματα . Ήταν ο μακροβιότερος σε σχέση με τους ομότεχνους του. Αυτό που τον διακρίνει είναι τα έντονα χρώματα και το φως που εκπέμπουν. Πολλά από τα έργα του θεωρούνται αυτοβιογραφικά. 

                                         κάτω δεξιά διακρίνεται η υπογραφή του καλλιτέχνη