Η ιστορία μιας ανιδιοτελούς αγάπης

 

    Η κυρία της φωτογραφίας με αυτή την βαθειά ματιά, την χλωμάδα στο πρόσωπο και τη μελαγχολία έντονη στα χαρακτηριστικά της, δεν είναι άλλη από τη Μαίρη Σέλλεϋ τη διάσημη συγγραφέα του βιλίου Φράνκενσταϊν ο Σύγχρονος Προμηθέας.

    Έγραψε το βιβλίο το 1818 και παραμένει ακόμα και σήμερα τόσο μα τόσο σύγχρονο. Ο κινηματογράφος θέλησε πολλές φορές να μεταφέρει την ιστορία δημιουργώντας ένα μύθο γύρω από το έργο της. Ένα μύθο θρίλλερ, λίγο γκροτέσκο, σκοτεινό και με πολύ αίσθηση του γκόθικ στοιχείου. Η εποχή που έζησε η Μαίρη ήταν όντως η εποχή του άκρατου ρομαντισμού, όχι όπως την εννούμε σήμερα με κεριά, μουσικές, λουλούδια, σύννεφα και όλες τις αποχρώσεις του ροζ να χρωματίζουν το σύμπαν. Όχι το κίνημα του ρομαντισμού είναι σκοτεινό, χωρίς ελπίδα, χωρίς πίστη, χωρίς δύναμη, μέσα στη μελαγχολία και μια απέλπιδα προσπάθεια της εύρεσης του νοήματος της Ζωής μέσα από τον πόνο. Αν δεν πονάς δε ζείς, αν δεν είσαι απελπισμένος δεν αναπνέεις, αν δεν υποφέρεις δεν έχει νόημα τίποτα.

   Η Μαίρη γεννήθηκε από δυο πολύ μορφωμένους στοχαστές της εποχής, το 1797 στο Λονδίνο. Η μητέρας της, την οποία δεν πρόλαβε να γνωρίσει ,γιατί πέθανε λίγες μέρες μετά τη γέννησή της, ήταν μια από τις πρώτες φεμινίστριες της εποχής, πνεύμα ανήσυχο, δυνατό, φιλόσοφος και συγγραφέας. Ο πατέρας της ήταν και αυτός σημαντικός  συγγραφέας και φιλόσοφος που μεγάλωσε το μικρό του κοριτσάκι μέσα στα βιβλία, μέσα στη γνώση και πάντα με τη συμβουλή να ψάξει να βρει τη δική της φωνή χωρίς δεσμεύσεις και όρια. Η Μαίρη κουβαλούσε πάντα το τραύμα πως η γέννησή της έγινε η αιτία να πεθάνει η μητέρα της. 

   Στα δεκαέξι της γνωρίζει το ρομαντικό ποιητή Πέρσυ Σέλλεϋ ο οποίος είναι εικοσιενός ετών παντρεμένος με παιδί. Παρόλα αυτά κλέβονται και ζουν μια μποέμ ζωή μέσα στο απόλυτο πνεύμα της εποχής. Κυνηγημένοι, απόκληροι, χρεωμένοι μέσα στο κοινωνικό σκάνδαλο.  Όταν η φλόγα καταλαγιάζει κάπως και μετά την τραγική απώλεια της πρώτης τους κόρης η Μαίρη νιώθει μια πίκρα γιατί ενώ προσπαθεί να βρει τη λογοτεχνική φωνή της παραμένει στη σιωπή και στην αφάνεια στηρίζοντας τον Πέρσυ. Ο σύντροφος της διαπρέπει, ξοδεύει την περιουσία του πατέρα του ως τη μέρα που τον αποκληρώνει. Είναι φίλος με τον Λόρδο Βύρωνα. Ανταλλάσουν απόψεις, μοιράζονται την ματαιότητα ως την μέρα του θανάτου τους. Ο ένας πνίγεται αφού να ναυαγεί η βάρκα στην οποία επέβαινε το 1822 και ο άλλος λόγω της ασθενικής του ιδιοσυγκρασίας πεθάινει στο Μεσολλόγι, έχοντας ζήσει όμως την εμπειρία του Αγώνα των Ελλήνων για απελευθέρωση και έχοντας βοηθήσει το δυνατόν, δίνοντας κάποιο νόημα στη ρομαντική ζωή του. 

   Μετά το θάνατου του σύζύγού της αφιερώνεται ολοκληρωτικά στο γράψιμο. 

   Στο Φράνκενσταϊν ο Σύγχρονος Προμηθέας που για να μπορέσει να εκδωθεί έπρεπε να μπει το όνομα του συντρόφου της και όχι το δικό της στην αρχή, κατέθεσε όλα τα τραύματα της ψυχής της. Είναι στην πραγματικότητα μια αυτοβιογραφία της. Η ανάγκη για άδολη αγάπη, για συνύπαρξη, η ομορφιά της αγνότητας, της αθωότητας, η ισοτιμία, το να είναι ορατός ο ένας από τον άλλον. Η αγάπη άνευ όρων, η εμπιστοσύνη και στο τέλος η εκμετάλλευση αυτού που λαμβάνει αυτήν την αγάπη νιώθοντας πως έχει εξουσία στη ζωή και στο θάνατου του άλλου. 

   Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε σε πλατφόρμα η κινηματογραφική ταινία του ντελ Τόρο. Προσωπικά θεωρώ πως είναι αυτό που λέμε καλό σινεμά. Σίγουρα ο σκηνοθέτης έδωσε βαρύτητα σε αυτά που ήταν για εκείνο σημαντικά αλλά είναι μια ταινία που για 2,5 ώρες είναι σχεδόν ποιητική.

   Δε θα σας πω την ιστορία αλλά θα σας μεταφέρω την επίγευση της ταινίας. Γνωρίζοντας τα στοιχεία της ζωής της συγγραφέως, βλέποντας τις εικόνες μέσα από τη φωτογραφία της ταινίας , ακούγοντας τη μουσική, την ερμηνεία των συντελεστών και τη σύλληψη του σκηνοθέτη, ένιωσα πως διαχρονικά  όσα χρόνια και αν περάσουν η αναζήτησή μας θα παραμένει να ακουμπήσουμε κάπου, να νιώσουμε ασφάλεια, να αγαπήσουμε και να δεχτούμε ανταπόκριση. Όταν ο άλλος το λάβει αυτό ως δυνατότητα να ασκήσει εξουσία, ως δεδομένο,   το αίσθημα της προδοσίας είναι το φυτίλι για να βγει στην επιφάνεια ο χειρότερος ευατός μας. Το κλειδί στο να ελαφρύνει η ψυχή μας είναι η συγχώρεση και η λήθη. Γιατί στην τελική το βάρος θα μείνει στην πλάτη μας όσο παλεύουμε με τους δικούς μας δαίμονες. Το να αγαπώ κάποιον είναι επιλογή, δική μου επιλογή και να τον αφήσω ελεύθερο και αυτό δική μου επιλογή είναι. Το να θεραπεύσω το τραύμα όσο βαθύ και αν είναι, όσο και αν με πονά είναι αυτό που θα με φέρει πιο κοντά στο δικό μου Φως! Εύκολο δεν είναι, θέλει κόπο και πόνο αλλά στο τέλος η γαλήνη έρχεται με έναν τρόπο όπως ήρθε και στο Πλάσμα!

  Όσοι δεν είδατε την ταινία σας παροτρύνω να το πράξατε. Θα ζήσετε 2,5 ώρες μαγείας.